Over(leven) in de zorg

Zonder in discussie te treden over de reden van de faillissementen van twee grote ziekenhuizen afgelopen week, kunnen we wel stellen dat het nogal wat publiciteit heeft opgeleverd. En nog meer; een hernieuwde maatschappelijke discussie over het overeind houden van basiszorg voor iedereen, overal. Want met het verdwijnen van de ziekenhuizen valt een gat in het zorgaanbod. Niet alleen omdat simpelweg de diensten niet langer geboden worden, ook omdat er nog geen zicht is op oplossingen. De partijen die daarvoor moeten zorgen zijn nog niet opgestaan. 

Wel heeft iedereen een mening: de verzekeraars, de politiek, de zorgaanbieders, de patiëntenverenigingen, de specialisten, etc. Allemaal afzonderlijk van elkaar worden ze bevraagd door de media, maar ze zoeken ook zelf de publiciteit via social media, variërend kiezend voor de meer zakelijke insteek (LinkedIn) tot mening ventilerende platforms als twitter. Prachtig toch dat we in Nederland zo onze gang kunnen gaan om onze vrije mening te uiten? Inderdaad prachtig, tot je inziet dat we hier op deze manier niet veel mee opschieten. Veel constructiever zou het zijn als al die partijen naar elkaar gaan luisteren, echte conversaties voeren, horen wat behoeftes zijn, hoe processen werken. En vervolgens gaan kijken hoe je daarmee komt tot een systeem waarbij iedereen zorg op maat kan krijgen, omdat dit op hyperlokaal niveau is afgestemd op de vraag. 

Sleutelwoord: communicatie. In de communicatie gaat het altijd over het optimaal afstemmen van boodschap, middel en behoefte van de ontvanger/doelgroep. En dan niet als eenrichtingsverkeer. Communicatie in de zorg – en daarmee komen we meer op ons vakgebied – is belangrijk om ondanks alle veranderingen iedereen wel betrokken te houden. Verbinding overeind te houden tussen afdelingen, maar ook tussen specialist en patiënt, tussen teams onderling, tussen verwijzers en zorgverleners, tussen verzekeraars en zorginstellingen. Communicatie kan de smeerolie zijn in tijden van vastlopende veranderingsprocessen of onderhandelingen. Door bij elke strategische keuze ook aan communicatie te denken, voorkom je een hoop gedoe. 

Als betrokken stakeholder in de zorg zou je dus bijeenkomsten kunnen gaan faciliteren om met elkaar van gedachten te wisselen om zo te komen tot in eerste instantie al meer inzichten. Zet die inzichten af tegen maatschappelijke ontwikkelingen – denk aan leefbaarheidsissues in kleine dorpen – en bekijk hoe je daar op in kunt spelen en op welke wijze. Bij dat inspelen komt communicatie nogmaals om de hoek kijken. Want hoe bereik je wie?

Omdat eigen communicatieafdelingen soms onderbezet zijn en veelal interne focus hebben – mede door bezuinigingen en omdat er door veel ontwikkelingen nogal veel te organiseren is – kan een externe frisse blik soms letterlijk verhelderend werken. Van buiten naar binnen kijken levert andere inzichten op. Dat geldt heel letterlijk: kijk eens door ‘het raam’ naar de mensen die in de zorg werken. Maar ook figuurlijk: liggen de behoeftes ‘buiten’ wel op een lijn met het aanbod ‘van binnen’. Dat is wat HFCM Zorg doet: wij kijken van buiten naar binnen en maken een analyse van waar het nog beter kan. We weten wat blijft liggen en wat het verschil uit kan maken tussen overleven in de zorg en succesvol zijn omdat je snapt waar de verschillende behoeftes liggen. En juist daar kan communicatie een sleutelrol spelen. 

Natuurlijk heeft communicatie de ziekenhuizen niet kunnen redden. Daarin spelen ook grote financiële belangen ongetwijfeld een rol. Daar wagen wij ons maar niet aan. Maar los-van-elkaar communiceren, terwijl je het toch echt samen tot een oplossing moet brengen werkt zeker niet. Wij zijn voorstander van samen, van co-creatie, met alle betrokkenen samen de zorg dichterbij de mensen brengen en houden.
Terug
Media
  • Overleven in de zorg-01